Op 24 februari 2026 had ik de eer om als gastspreker te spreken voor 70 vierdejaarsleerlingen van het Mill Hill College in Goirle, in het kader van een breder programma rond het thema migratie, in samenwerking met docenten maatschappijleer en met steun van de Gemeente Goirle.
Ik begon met een simpele vraag: wie heeft zich weleens ongelijk behandeld gevoeld?
Een leerlinge vertelde dat zij jarenlang werd gepest omdat zij niet werd gezien als ‘het standaard meisje’. Haar emotie raakte de hele groep. Het liet zien dat pijn en uitsluiting universeel zijn en niet alleen met afkomst te maken hebben, maar met mens-zijn. Haar verhaal raakte mij, omdat ik mezelf herkende. Op mijn twintigste probeerde ik via illegale routes vanuit Griekenland naar Nederland te vluchten, terwijl leeftijdsgenoten in cafés zaten te feesten. Twee totaal verschillende werkelijkheden.
In een ander gesprek stelde ik de vraag: welke kansen heb je in Nederland die je elders niet kunt krijgen?
Het eerste antwoord was: leerplicht.
Ik reageerde met: ‘leerplicht of leerrecht?’
Opnieuw viel er een stilte.
Ook ontstond er een scherp gesprek na de uitspraak:
‘Vluchtelingen moeten twee keer harder aangepakt worden wanneer zij een misdrijf plegen.’
Ik vroeg: weet je wat artikel 1 van de Grondwet inhoudt?
Even was het stil, waarna hij zei: ‘misschien dan de verblijfsvergunning niet verlengen in plaats van twee keer harder straffen?’
Op deze manier probeer ik jongeren aan het denken te zetten, ongeacht hun politieke of maatschappelijke opvattingen. Hun openheid en scherpe vragen inspireren mij, en helpen mij telkens opnieuw puzzelstukken van mijn identiteit terug te vinden.
Na afloop mocht ik geïnterviewd worden door leerlingen met bijzondere interesse in het thema integratie. Momenten als deze laten zien hoe krachtig dialoog, onderwijs en ontmoeting kunnen zijn.